คืนที่ วายุ กลับมาเผชิญเรื่อง “ห้องเด็กที่ไม่เคยว่าง” อากาศเย็นลงทันที ทั้งที่ประตูและหน้าต่างทุกบานยังปิดสนิท
เสียงกล่อมเด็กดังทุกคืน แม้ห้องนี้ไม่เคยมีเด็ก แฟ้มเรื่องเล่าจาก MANGAPUNI ว่าด้วย จิตวิทยา และ ดราม่า ซึ่งค่อย ๆ เปิดเผยความจริงทีละตอน สิ่งที่เคยถูกเล่าต่อกันเหมือนนิทานขู่เด็กกลับทิ้งหลักฐานจริงไว้ตรงหน้า และหลักฐานชิ้นนั้นรู้ชื่อของ วายุ
เบาะแสของคืนนี้คือ ภาพถ่ายเก่าที่เปลี่ยนตำแหน่งของคนในภาพทุกครั้งที่มอง ยิ่งตามรอยลึกเข้าไป เสียงรอบตัวก็ยิ่งเบาลง ราวกับสถานที่แห่งนี้กำลังเก็บแรงไว้ฟังคำตอบเพียงคำเดียว
วายุ เริ่มเข้าใจว่า เขตบ้านเก่าที่ถูกปิดร้างหลังเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน ไม่ได้เป็นเพียงฉากของเรื่อง แต่เป็นส่วนหนึ่งของกับดัก ทุกทางออกพากลับมาที่จุดเดิม และนาฬิกาบนข้อมือเดินช้าลงทีละนาที
“อย่านับเสียงเคาะเกินสามครั้ง ไม่ว่าจะมีใครขอให้ทำก็ตาม”
เมื่อความมืดเคลื่อนผ่านไป เสียงฝีเท้าที่ตามหลังมาตลอดหยุดลงพอดี วายุ หันกลับไปพบเพียงรอยเปียกคู่หนึ่งบนพื้น แต่รอยนั้นไม่ได้เดินเข้ามาหา—มันเริ่มต้นจากตำแหน่งที่ วายุ ยืนอยู่
ก่อนจบคืนนี้ มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีใครแตะต้อง: “ถ้าอยากรู้ว่าใครเริ่มเรื่องทั้งหมด ให้เปิดประตูบานต่อไปก่อนตีสาม” และที่ปลายทางเดิน ประตูซึ่งไม่เคยมีมาก่อนก็ค่อย ๆ แง้มออก