คืนที่ นที กลับมาเผชิญเรื่อง “พระรูปสุดท้ายในวัดร้าง” อากาศเย็นลงทันที ทั้งที่ประตูและหน้าต่างทุกบานยังปิดสนิท
บทสวดสุดท้ายดังจากกุฏิที่ถูกปิดตายมาสี่สิบปี แฟ้มเรื่องเล่าจาก MANGAPUNI ว่าด้วย ผีไทย และ ลึกลับ ซึ่งค่อย ๆ เปิดเผยความจริงทีละตอน สิ่งที่เคยถูกเล่าต่อกันเหมือนนิทานขู่เด็กกลับทิ้งหลักฐานจริงไว้ตรงหน้า และหลักฐานชิ้นนั้นรู้ชื่อของ นที
เบาะแสของคืนนี้คือ ภาพถ่ายเก่าที่เปลี่ยนตำแหน่งของคนในภาพทุกครั้งที่มอง ยิ่งตามรอยลึกเข้าไป เสียงรอบตัวก็ยิ่งเบาลง ราวกับสถานที่แห่งนี้กำลังเก็บแรงไว้ฟังคำตอบเพียงคำเดียว
นที เริ่มเข้าใจว่า ริมตลิ่งซึ่งชาวบ้านไม่ยอมเอ่ยชื่อหลังพระอาทิตย์ตก ไม่ได้เป็นเพียงฉากของเรื่อง แต่เป็นส่วนหนึ่งของกับดัก ทุกทางออกพากลับมาที่จุดเดิม และนาฬิกาบนข้อมือเดินช้าลงทีละนาที
“คนที่ยืนไกลที่สุดอาจอยู่ใกล้กว่าที่ตาเห็น”
เมื่อความมืดเคลื่อนผ่านไป เสียงฝีเท้าที่ตามหลังมาตลอดหยุดลงพอดี นที หันกลับไปพบเพียงรอยเปียกคู่หนึ่งบนพื้น แต่รอยนั้นไม่ได้เดินเข้ามาหา—มันเริ่มต้นจากตำแหน่งที่ นที ยืนอยู่
ก่อนจบคืนนี้ มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีใครแตะต้อง: “ถ้าอยากรู้ว่าใครเริ่มเรื่องทั้งหมด ให้เปิดประตูบานต่อไปก่อนตีสาม” และที่ปลายทางเดิน ประตูซึ่งไม่เคยมีมาก่อนก็ค่อย ๆ แง้มออก