คืนที่ คีต กลับมาเผชิญเรื่อง “ชานชาลาที่ไม่มีรถไฟจอด” อากาศเย็นลงทันที ทั้งที่ประตูและหน้าต่างทุกบานยังปิดสนิท
รถไฟเที่ยวสุดท้ายจอดรับเฉพาะคนที่ไม่มีชื่อในตาราง แฟ้มเรื่องเล่าจาก MANGAPUNI ว่าด้วย ตำนานเมือง และ สยองขวัญ ซึ่งค่อย ๆ เปิดเผยความจริงทีละตอน สิ่งที่เคยถูกเล่าต่อกันเหมือนนิทานขู่เด็กกลับทิ้งหลักฐานจริงไว้ตรงหน้า และหลักฐานชิ้นนั้นรู้ชื่อของ คีต
เบาะแสของคืนนี้คือ ร่องรอยเล็ก ๆ ที่เชื่อมคืนปัจจุบันกับคนหายเมื่อหลายปีก่อน ยิ่งตามรอยลึกเข้าไป เสียงรอบตัวก็ยิ่งเบาลง ราวกับสถานที่แห่งนี้กำลังเก็บแรงไว้ฟังคำตอบเพียงคำเดียว
คีต เริ่มเข้าใจว่า เส้นทางเที่ยวสุดท้ายที่ไม่ปรากฏในตารางเดินรถ ไม่ได้เป็นเพียงฉากของเรื่อง แต่เป็นส่วนหนึ่งของกับดัก ทุกทางออกพากลับมาที่จุดเดิม และนาฬิกาบนข้อมือเดินช้าลงทีละนาที
“ถ้าเห็นแสงสีแดง ให้หยุดเดินและหันหน้าเข้ากำแพง”
เมื่อความมืดเคลื่อนผ่านไป เสียงฝีเท้าที่ตามหลังมาตลอดหยุดลงพอดี คีต หันกลับไปพบเพียงรอยเปียกคู่หนึ่งบนพื้น แต่รอยนั้นไม่ได้เดินเข้ามาหา—มันเริ่มต้นจากตำแหน่งที่ คีต ยืนอยู่
ก่อนจบคืนนี้ มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีใครแตะต้อง: “ถ้าอยากรู้ว่าใครเริ่มเรื่องทั้งหมด ให้เปิดประตูบานต่อไปก่อนตีสาม” และที่ปลายทางเดิน ประตูซึ่งไม่เคยมีมาก่อนก็ค่อย ๆ แง้มออก