คืนที่ ภีม กลับมาเผชิญเรื่อง “ชั้นสิบสาม” อากาศเย็นลงทันที ทั้งที่ประตูและหน้าต่างทุกบานยังปิดสนิท
ลิฟต์จะหยุดชั้นที่ไม่มีในปุ่ม เมื่อโดยสารคนเดียว แฟ้มเรื่องเล่าจาก MANGAPUNI ว่าด้วย สยองขวัญ และ กดดัน ซึ่งค่อย ๆ เปิดเผยความจริงทีละตอน สิ่งที่เคยถูกเล่าต่อกันเหมือนนิทานขู่เด็กกลับทิ้งหลักฐานจริงไว้ตรงหน้า และหลักฐานชิ้นนั้นรู้ชื่อของ ภีม
เบาะแสของคืนนี้คือ เสียงที่เกิดขึ้นตรงเวลาเดิม ทั้งที่ต้นตอถูกปิดตายไปแล้ว ยิ่งตามรอยลึกเข้าไป เสียงรอบตัวก็ยิ่งเบาลง ราวกับสถานที่แห่งนี้กำลังเก็บแรงไว้ฟังคำตอบเพียงคำเดียว
ภีม เริ่มเข้าใจว่า เขตบ้านเก่าที่ถูกปิดร้างหลังเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน ไม่ได้เป็นเพียงฉากของเรื่อง แต่เป็นส่วนหนึ่งของกับดัก ทุกทางออกพากลับมาที่จุดเดิม และนาฬิกาบนข้อมือเดินช้าลงทีละนาที
“คนที่ยืนไกลที่สุดอาจอยู่ใกล้กว่าที่ตาเห็น”
เมื่อความมืดเคลื่อนผ่านไป เสียงฝีเท้าที่ตามหลังมาตลอดหยุดลงพอดี ภีม หันกลับไปพบเพียงรอยเปียกคู่หนึ่งบนพื้น แต่รอยนั้นไม่ได้เดินเข้ามาหา—มันเริ่มต้นจากตำแหน่งที่ ภีม ยืนอยู่
ก่อนจบคืนนี้ มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีใครแตะต้อง: “ถ้าอยากรู้ว่าใครเริ่มเรื่องทั้งหมด ให้เปิดประตูบานต่อไปก่อนตีสาม” และที่ปลายทางเดิน ประตูซึ่งไม่เคยมีมาก่อนก็ค่อย ๆ แง้มออก